Niedawna wiadomość o tym, że New York Times rezygnuje z utrzymania etatu tzw. redaktora publicznego (public editor), pełniącego funkcje rzecznika czytelników, smuci, ale nie zaskakuje. Nie tak dawno temu, w latach 80., ponad czterdzieści amerykańskich tytułów prasowych zatrudniało kogoś na stanowisku redaktora publicznego lub rzecznika czytelników. Jego rolą była analiza napływających do redakcji skarg i komentarzy. Ideą, która za tym stała, było egzekwowanie odpowiedzialności mediów w zakresie utrzymywania standardów jakości oraz przekazywanie czytelnikom niezależnej informacji zwrotnej. Niezależnej – to określenie kluczowe.

Dziś już żadna duża amerykańska gazeta nie utrzymuje takiego stanowiska. New York Times był jednym z ostatnich, którzy wprowadzili taką funkcję do swoich struktur. Zrobiono to w 2003 roku, po serii skandali plagiatowych dotyczących jednego z dziennikarzy. Dziennik ten jest także jednym z ostatnich, który z posiadania takiego pracownika zrezygnował.

W sumie liczba redaktorów publicznych w amerykańskich mediach malała już od kilku lat. Spadek przyspieszył gwałtownie w 2008 roku, kiedy to kryzys ekonomiczny uderzył wydawców po kieszeniach, wpływając na obniżenie zysków oraz rentowności.

Obcięcie etatów rzeczników wydawało się jednym z prostszych kroków na drodze do ratowania finansów firm medialnych. Pozwalało to za jednym zamachem na oszczędzenie etatu dziennikarskiego, pensji na poziomie starszego redaktora, a także uwalniało od kłopotów związanych z ciągłym tłumaczeniem się z redakcyjnych potknięć..

Pomimo że decyzja New York Times wbiła przysłowiowy gwóźdź do trumny rzeczników czytelników, to jednak o prawdziwym końcu tej profesji przesądził Washington Post, gdy w 2013 r. zlikwidował istniejący od 43 lat etat redaktora publicznego.

Pół wieku temu w Kentucky

Pierwszą gazetą, która zatrudniła reprezentanta czytelników był Louisville Courier-Journal, gazeta z Kentucky, która utworzyła to stanowisko w 1967 roku. Rolą reprezentanta było jednak bycie łącznikiem między czytelnikami gazety a jej twórcami i zarządzającymi, nie zaś niezależne i krytyczne opiniowanie jej zawartości.

Dopiero w 1970 roku, za czasów redaktora naczelnego Bena Bradlee’a, Washington Post ustanowił prawdziwie niezależne, wyznaczające standardy stanowisko rzecznika czytelników. Redaktor pracujący na tym stanowisku dysponował stałą niedzielną kolumną, do której nawet zarząd gazety nie miał dostępu przed publikacją. W ten sposób Washington Post podkreślał wartość tego stanowiska oraz znaczenie tego rodzaju interakcji z czytelnikami.

W Washington Post pracowałem przez 35 lat, z czego przez ostatnie pięć (2000-2005), gdy już odszedłem na dziennikarską emeryturę, na stanowisku rzecznika. Niedługo potem zostałem pierwszym rzecznikiem odbiorców stacji telewizyjnej PBS (Public Broadcasting Service), gdzie pracowałem 12 lat. Mam więc sporo doświadczenia w pośredniczeniu między czytelnikami, widzami, dziennikarzami oraz wydawcami.

Pomimo że rozumiem, w jaki sposób zmienia się medialny krajobraz, to mimo wszystko uważam, że utrzymywanie funkcji niezależnego rzecznika to najlepszy sposób dla organizacji medialnej na dowiedzenie swojego poczucia odpowiedzialności wobec odbiorców.

Dlatego też uważam, że decyzja New York Times o likwidacji stanowiska publicznego redaktora oraz zastąpienia go obsługiwanym przez zespół redakcyjny wewnętrznym Centrum Czytelnika (z ang. Reader Centre), to zły pomysł. Takie centrum nie będzie pełniło roli niezależnego, zewnętrznego krytyka wobec własnej organizacji – mało który dziennikarz w nim pracujący będzie miał na to ochotę i odwagę. Tymczasem to przecież media pociągają do odpowiedzialności za swoje działania rządy, firmy, wszelkie instytucje publiczne i obywatelskie. Nikogo chyba nie dziwi zatem oczekiwanie, że same też będą się ze swojej odpowiedzialności rozliczać.

Dlaczego rola rzecznika jest tak ważna?

W dzisiejszych czasach wszystko błyskawicznie trafia do internetu, głównie mediów społecznościowych – roi się w nich także od krytyki mediów. Część tej krytyki jest rzeczywiście wnikliwa i wartościowa, ale nie brakuje też treści tej wartości pozbawionych.

Wielu internetowym krytykom nie chodzi bowiem o konstruktywne opiniowanie działania mediów, lecz o propagowanie swojego ideologicznego światopoglądu, któremu rzetelne i pogłębione dziennikarstwo zagraża. Wydaje się zatem, że dziś rola rzecznika czytelników mogłaby być jeszcze bardziej wielowymiarowa niż kiedyś. Mógłby on nie tylko czuwać nad   wewnętrznymi standardami swojej organizacji, lecz także reagować na szeroko rozpowszechnioną i nieadekwatną krytykę.

Czytelnicy i widzowie potrzebują, aby ich uwagi oraz sugestie były rozpatrywane przez doświadczonych, niezależnych, ale i związanych z danym medium profesjonalistów. Anonimowa krytyka w internecie nie odpowiada na ich potrzebę bycia usłyszanym i zrozumianym.

Reporterzy i redaktorzy pracujący w organizacjach, które zatrudniają rzeczników czytelników, czytają co Ci mają do powiedzenia, bo wiedzą, że ich czytelnicy i koledzy po fachu również to zobaczą. Mogą się zatem zanadto nie interesować zewnętrzną krytyką, ale obecność rzecznika, który regularnie komentuje ich pracę, prawdopodobnie wpływa na podejmowanie przez nich dodatkowego wysiłku sprawdzania rzetelności przygotowywanych przez siebie publikacji.

Rzecznicy czytelników mają też prawdopodobnie większe szanse niż zewnętrzni krytycy, aby uzyskać od dziennikarzy, wydawców lub redaktorów konkretnych, możliwych do opublikowania wyjaśnień. Przecież dziennikarze sami z siebie nie komentują otwarcie działania swoich własnych organizacji.

Epoka rzeczników czytelników dobiegła zatem końca, choć likwidowanie tego typu stanowisk nie wydaje mi się korzystnym zjawiskiem. Obecność redaktorów publicznych to najprostszy sposób utrzymania pełnej transparencji oraz odpowiedzialności mediów. Możliwość komentowania oraz bycia usłyszanym jest dla czytelników oraz widzów bardzo ważna, umacnia ich związki z danym tytułem, wpływa na postrzeganie wiarygodności mediów. Pokazuje, że media nie tylko potrafią zadać, ale są w stanie także przyjąć cios. To bardzo ważne w czasach, gdy media bywają zalewane fałszywymi newsami, a w internecie roi się od nieuzasadnionej i nierzetelnej krytyki.

Zdjęcie: Flickr CC licence: Scott Beale/Laughing Squid

Coraz więcej podmiotów sprzedających wiadomości w Internecie eksperymentuje z systemami płatnego dostępu [z ang. paywall – przyp. tłum.], ale badania naukowe nad tym zagadnieniem są ciągle w powijakach. Niedawno Merja Myllylahti z Auckland University of Technology w Nowej Zelandii, starając się zmniejszyć tę lukę w wiedzy, opublikowała swoje badania w czasopiśmie Digital Journalism. Ich przedmiotem był wpływ różnych modeli płatnego dostępu na zyski korporacji medialnych w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Finlandii, Słowacji, Słowenii, Polsce, Australii i Nowej Zelandii. Nasze Obserwatorium również dokonało jakiś czas temu podobnego przeglądu.

Analiza Myllylahti dotyczyła dziewięciu przypadków: The New York Times Group/The New York Times (Stany Zjednoczone), Pearson Group/Financial Times (Wielka Brytania), Piano Media (Słowacja, Słowenia, Polska), News Corporation/The Times oraz The Sunday Times (Wielka Brytania), News Limited/The Australian (Australia), Fairfax/Australian Financial Review (Australia), National Business Review (Nowa Zelandia), Sanoma Group/Helsingin Sanomat (Finlandia)  i Alma Media/Kauppalehti (Finlandia).

Paywalle są stosunkowo nowym rozwiązaniem, dlatego przeprowadzono tak niewiele badań na ten temat. Jak dotąd, zainteresowania badaczy skupiły się na zachęceniu czytelników do płacenia za materiały w Internecie. W rezultacie główny wniosek, jaki wyciągnięto, to ten, że motywacja do płacenia za wiadomości jest bardzo niska. Autorka zacytowała wcześniejsze badania, które dowodziły, że odbiorcy nie widzą w ogólnotematycznych wiadomościach w Internecie unikalnej wartości, a w związku z tym nie stanowią one podstawy do stworzenia opłacalnego modelu biznesowego. Z drugiej strony, czytelnicy są skłonni do zapłacenia za informacje online, jeżeli od tego zależałoby przetrwanie danego medium, dostawcy wiadomości.

Badania definiują paywall jako „system, który blokuje dostęp do materiałów danej strony internetowej użytkownikom, którzy nie wykupili abonamentu (subskrypcji)”  i oddziela „materiały za które trzeba płacić od innych materiałów internetowych”. Wyszczególniono cztery typy płatnego dostępu:

• Pełny płatny dostęp (hard/full paywalls) – brak dostępu bez subskrypcji;
• Częściowy płatny dostęp  (soft paywalls) – pewna część materiałów jest darmowa;
• Limitowany dostęp (metered paywalls) – ściśle określona liczba darmowych materiałów;
• Płatny dostęp Premium (freemium paywalls) – duża część materiałów jest darmowa, a płaci się za tzw. zawartość premium (specjalną).

Gwałtowny rozwój płatnego dostępu rozpoczął się w 2012 roku, kiedy to przemysł medialny musiał zmierzyć się z finansową presją erycyfrowej. Organizacje medialne tracą zyski z reklam oraz prenumerat, a ich cyfrowe platformy nie są w stanie zrównoważyć strat ponoszonych przez papierowe wersje. W badaniach podkreśla się, że „każdy zarobiony przez reklamy internetowe dolar przynosi siedmiodolarową stratę w wersji drukowanej”.

Wyniki badań pokazały, że cyfrowa subskrypcja przynosi około 10% przychodów wydawniczych organizacji medialnych. Sam typ płatnego dostępu nie miał istotnego wpływu na ich poziom. Dla przykładu, limitowany dostęp wykorzystywany przez stronę  NYTimes.com  zapewnił 7,2% całkowitego dochodu, a dla Timesa, który stosuje pełny płatny dostęp, było to około 8,9%.

Jak wynika z badań, gazety zajmujące się finansami wprowadziły wyższe opłaty za materiały online niż gazety o tematyce ogólnej. W przypadku Financial Times, dochód z płatnego dostępu był wyższy i wyniósł około 13% całkowitego obrotu. Było to zgodne z oczekiwaniami: gazety poświęcone finansom mają dużą liczbę korporacyjnych klientów i oferują niszową zawartość za dodatkową opłatą.

Pojawiły się również przykłady zmniejszenia opłat za dostęp. Australijski Financial Review i New York Times obniżyły ceny za cyfrową zawartość w celu zwiększenia liczby czytelników.

Piano Media stanowi ciekawy przykład ogólnonarodowego systemu opłat za treści dostarczanego wydawcom przez jedną firmę. Został on przyjęty przez 25 grup medialnych na Słowacji oraz w Słowenii i Polsce. Umożliwia dostęp do materiałów kilku dostawców za jedną comiesięczną opłatą. Dochód jest dzielony pomiędzy wydawców oraz firmę. Wyniki pokazują jednak, że taki model wymaga dużej liczby czytelników, aby wygenerować znaczący zysk.

Ogólnie rzecz biorąc, badania sugerują, że paywalle generują dodatkowy zysk dla korporacji medialnych, ale nadal nie oferują modelu biznesowego, który byłby opłacalny w krótkim czasie. Żeby zainteresować więcej czytelników, wydania online są zmuszone do obniżenia cen za dostęp do swoich materiałów, ale takie działania źle wpływają na dochody z cyfrowych platform. Nawet jeżeli niektóre z gazet twierdzą, że liczba odbiorców płacących za wersje internetowe rośnie, to zaprzecza to wcześniej przeprowadzanym analizom. W Stanach Zjednoczonych badacze odkryli, że czytelnicy wolą drukowane wydania i niechętnie odnoszą się do opłat za wiadomości cyfrowe.

Jednym z problemów podkreślanych w artykule jest fakt, że systemy płatnego dostępu są przenikalne, a ich ochrona słabnie. Na przykład, wiele artykułów jest dostępnych poprzez wyszukiwarki internetowe lub linki zamieszczane w sieciach społecznościowych. Co więcej, gazety często rezygnują z płatnego dostępu podczas ważnych wydarzeń, takich jak katastrofa spowodowana huraganem Sandy (Stany Zjednoczone) czy Olimpiada w 2012 roku w Wielkiej Brytanii. Skutki są paradoksalne. Mimo że mediom nie udaje się spieniężyć momentów największego zainteresowania czytelników ich ofertą, to darmowy dostęp do informacji znacznie podnosi liczbę wizyt odbiorców na stronach oraz zwiększa zyski z reklam.

Warte uwagi jest również założenie, że odbiorcy będą zachowywali się odmiennie w zależności od kraju – jest to kwestia, którą można badać dalej.

Jeszcze jednym problemem, który pojawił się podczas badań, jest ogólny brak przejrzystości w obecnie funkcjonujących systemach płatnego dostępu oraz zyskach, jakie generują po stronie organizacji medialnych. Ten brak zrodził w autorce nowe pytanie: dlaczego wydawcy ukrywają liczby, skoro, jak sami sugerują, paywalle odniosły taki sukces?

Źródło: Merja Myllylahti, “Newspaper paywalls – the hype and the reality. A study of how paid news content impacts on media corporation revenues”, Digital Journalism, 2014.

Zdjęcie: Tax Credits / Flickr Cc

Europejskie Obserwatorium Dziennikarskie darzy Ferruccia De Bortolego szczególnym uczuciem. Nazywamy go naszym amuletem albo raczej ojcem chrzestnym. To on w 2004 roku zainaugurował trwającą do dziś serię konferencji i spotkań z najważniejszymi przedstawicielami międzynarodowej prasy. Ferruccio De Bortoli jest dziennikarzem z ogromnym doświadczeniem w zarządzaniu prasą. Dwa razy stał na czele dziennika Corriere della Sera  (w latach 1997-2003 oraz od 2009 roku), a w latach  2003-2009 prowadził  Sole 24 Ore. To człowiek z wizją, oddany swojej misji i wartościom.

– Dziesięć lat temu byłeś jednym z nielicznych redaktorów naczelnych, którzy dokładnie przewidzieli upadek mediów drukowanych. Co dzisiaj podpowiada ci intuicja? Czy prasa drukowana ma przed sobą jakąś przyszłość?

– Po pierwsze musimy zauważyć, że gazety – w różnych formach – jeszcze nigdy nie były tak chętnie czytane, jak teraz.  Ich centralna rola, prestiżowość oraz dziennikarstwo śledcze dają im przewagę nad Internetem, w którym często dyskutuje się nad treściami opublikowanymi w prasie, choćby po to, by je skrytykować. 

Treści tworzone przez użytkowników stają się co prawda coraz ważniejsze i wpływają na decyzje podejmowane w redakcjach, lecz wciąż wymagają weryfikacji, której jak na razie dokonać mogą jedynie tradycyjne media. Gazety drukowane są już na pozycji straconej, ale z nadwyżką rekompensują to subskrypcje wydań cyfrowych. Jakość się opłaca, tak samo jak niezależność i przejrzystość.

– Jeszcze kilka lat temu tradycyjne media, ze znanymi tytułami takimi, jak: Corriere della Sera, New York Times, Le Monde na czele, mogły wpływać na przepływ informacji, decydując o tym, co jest warte publikacji. Jeśli główne media nie poświęciły uwagi danemu wydarzeniu, szerokie grono odbiorców właściwie nie miało możliwości dowiedzenia się o  nim. Tego przywileju już dzisiaj nie ma. Ludzie mogą śledzić wydarzenia, pomijając dominujące media. Czy ta tendencja budzi twoje obawy? I czy informacje publikowane na blogach, agregatorach wiadomości, w serwisach społecznościowych czy stronach prowadzonych przez zaledwie kilku dziennikarzy mogą być alternatywą dla tradycyjnej prasy? 

– Popularyzacja mediów cyfrowych, portali społecznościowych czy dziennikarstwa obywatelskiego zrewolucjonizowała sposób, w jaki pracujemy i myślimy dziś o prasie. Potrzebny jest pomysł i tyle. Tekst publikuje się natychmiast, nawet jeśli ostrożność zalecałaby dodatkowe sprawdzenie faktów. Czasem natychmiastowość ma większe znaczenie niż dokładność. Byłoby jednak błędem postrzeganie impulsów płynących z Internetu, często wytwarzanych przez zorganizowane grupy o skrajnych poglądach, jako odpowiedniej alternatywy dla mediów tradycyjnych. Gazeta musi utrzymywać właściwą pozycję, nawet jeśli wydaje się ona niezbyt popularna. Nie może podążać drogą mediów społecznościowych, bo utraciłaby swoją tożsamość.

Blogi i agregatory wiadomości to ciekawe i innowacyjne zjawiska. Niektóre są wysokiej jakości, inne opierają się na społecznym niezadowoleniu. Patrząc na popularność teorii spiskowych, uprzedzeń, fałszywych informacji, które – rozprzestrzeniając się w Sieci – osiągają status niepodważalnych prawd, jeszcze bardziej docenia się rolę profesjonalnych dziennikarzy. To oni, jak mówi stare przysłowie, oddzielają ziarno od plew, publikując jedynie to pierwsze.

– To, co ujawnił Edward Snowden, sprawiło, że obawy związane z kontrolowaniem społeczeństwa stają się coraz bardziej uzasadnione. Scenariusz wydaje się mroczniejszy niż obraz Wielkiego Brata z powieści George’a Orwella 1984. Czy podzielasz te obawy? Czy ma jeszcze sens mówienie o wolności prasy w społeczeństwie, gdzie prawo do prywatności i wolności osobiste mogą być tak łatwo naruszone w wyniku korzystania z poczty elektronicznej, iPhone’a, kont na Google czy Facebooku?

– Prywatność de facto już nie istnieje, ale jest subiektywnym prawem, chronionym przez konstytucję we Włoszech i innych krajach europejskich. W Stanach Zjednoczonych jest to po prostu ochrona konsumenta. To bardzo istotny aspekt wolności osobistej w społeczeństwie informacyjnym.  Dlaczego dostęp do naszych danych zdobywają amerykańskie firmy, wyłączone spod prawa międzynarodowego? Co więcej, w niektórych przypadkach te dane są udostępniane innym rządom, nie zawsze demokratycznym?

Czy Snowden to demaskator? Tak. Jednak naszym zadaniem nie jest zdobywanie dokumentów i udostępnianie ich społeczeństwu bez żadnej selekcji, oferowanie treści bez oddzielania tego, co ważne, od tego, co trywialne. Jesteśmy dziennikarzami, a nie tajnymi agentami.

– W swoim zawodzie zrobiłeś szybką i zawrotną karierę. Ale czy dzisiaj, gdybyś znowu miał 20 lat, podjąłbyś te same wyzwania? Czy byłyby tego warte?

– To najlepsza praca na świecie, nawet jeśli czasem wydaje mi się, że to także najstarszy zawód świata. W przeciwieństwie do tego, co stało się w innych dziedzinach gospodarki zrujnowanych przez rewolucję technologiczną, era cyfrowa w mediach nie wyeliminowała dziennikarzy, nie uczyniła ich zbędnymi. Co więcej, nowe platformy potrzebują odważnych, a przy tym doświadczonych i niezależnych dziennikarzy. Bez nich te wszystkie internetowe sieci i kanały będą nieznaczące i pozbawione treści lub pełne różnego rodzaju ścieków.

Nastała era globalnych, wszechstronnych dziennikarzy, którzy znają się na nowych technologiach, zachowujący samodzielność myślenia i niepoddający się fałszywej popularności. Dziennikarze ci są na wiele sposobów wolni. To daje ogromne możliwości, o ile nie zawładną nimi konserwatywne sentymenty lub korporacyjne obawy.

Zdjęcie: Niccolò Caranti / Wikimedia Commons

 

 

Postępująca cyfryzacja wiadomości, która przejawia się znacznie częstszym odbieraniem ich za pomocą smartfonów oraz tabletów, sprawia, że dziennikarze i  reklamodawcy muszą przekształcać język i obrazy w taki sposób, aby pasowały do nowych formatów.

Portal internetowy Journalism.co.uk zapytał ekspertów medialnych o ich przewidywania dotyczące głównych zmian w 2014 roku. Oto pierwsza dziesiątka:

1. Mobilny i elastyczny projekt

Coraz więcej newsów czytamy, wykorzystując telefony komórkowe, w związku z czym wydawcy będą musieli przystosować swoje narracje pod kątem małych ekranów. Mogą tego dokonać zmieniając layout, czyniąc go bardziej eleganckim i elastycznym.

2. Geograficzne targetowanie treści

Jeżeli czytasz wiadomości na telefonie komórkowym, najbardziej interesują cię takie, które dotyczą miejsca w którym właśnie jesteś. Przemysł medialny będzie przykładał większą wagę do geograficznego targetowania treści.

3. Prywatne media społecznościowe

Media informacyjne bardzo ciężko pracowały nad możliwością publikowania materiałów na publicznych platformach społecznościowych, takich jak Twitter. Teraz będą starały się zdobyć tak zwane prywatne platformy społecznościowe, jak Snapchat czy Instagram Direct, żeby ich użytkownicy dzielili się wiadomościami ze swoimi znajomymi.

4. Drony

Wykorzystywanie dronów w dziennikarstwie stanie się bardziej popularne, kiedy media zdadzą sobie sprawę z faktu, że to dobry sposób na zdobywanie zdjęć z trudno dostępnych miejsc. Największe ograniczenia wynikają z przepisów lotnictwa cywilnego większości krajów, które zabraniają użycia dronów.

5. Krótkie formy wideo

W 2013 roku duża liczba odbiorców zaczęła oglądać newsy w postaci krótkich filmików dostępnych na telefony komórkowe. Trend ten będzie podtrzymywany przez rozwój technologii 4G, który spowoduje, że media informacyjne skupią się na dostarczaniu krótkich, 15-sekundowych newsowych klipów.

6. Analiza w czasie rzeczywistym

Firmy medialne będą wykorzystywały inteligentne oprogramowanie, które przeprowadza analizę sposobu, w jaki odbiorcy przebywający w Sieci użytkują dane medium, a następnie generuje zawartość, której poszukują.

7. Telefony z Windowsem

W tym roku Windows, który wreszcie zebrał się w sobie i zajął technologią na telefony komórkowe, może stać się prawdziwą konkurencją dla Androida czy Ios-a firmy Apple.

8. „Wearable technology” – technologiczne gadżety

Wprowadzenie do sprzedaży okularów Google w tym roku może zrewolucjonizować dziennikarstwo tak, jak zrobiły to smartfony. iWatch (inteligentny zegarek od Apple), domowe urządzenia typu smart oraz rozwój trójwymiarowego druku będą wpływały na nasz odbiór informacji.

9. Dziennikarstwo przewidujące

Sposób wykorzystywania danych przez media informacyjne zmieni się. Będą one zbierały materiały dotyczące tego, co robią ich odbiorcy, w miejscach, gdzie się znajdują, by móc zaoferować im spersonalizowane informacje.

10. Reklama natywna

New York Times zreorganizował juz swoją stronę internetową, tworząc więcej przestrzeni dla reklamy natywnej i dla treści produkowanych na potrzeby poszczególnych marek („branded content”). Pozostałe media są zmuszone do pójścia w jego ślady.

Mark Thompson, dyrektor naczelny New York Timesa, uważa, że branża prasowa mogłaby uczyć się od Hollywood, jak dzięki jednemu produktowi zyskać różne źródła dochodów.

W swoim pierwszym przemówieniu po objęciu stanowiska w New York Times Thompson dowodził, że zapotrzebowanie na poważne dziennikarstwo jest większe, niż było kiedykolwiek. Branża prasowa musi tylko znaleźć sposób, aby takie dziennikarstwo było opłacalne, a – jak twierdzi Thompson – rozwiązań należy szukać w obszarze najwyższych segmentów rynku.

„Dziennikarstwo oferowane przez poważne gazety wciąż ma swoją wagę i nie da się go zastąpić, […] z tego segmentu, jak można obecnie zaobserwować, pochodzi więcej dziennikarskich i kreatywnych, cyfrowych innowacji niż ze świata tabloidów czy od nadawców radiowych i telewizyjnych…”

Dodał, że większość amerykańskich mediów, tak drukowanych, internetowych, jak i stacji telewizyjnych, odwróciło się od dziennikarstwa międzynarodowego, porzucając tym samym „wyróżniające się amerykańskie zawodowe dziennikarstwo opisujące resztę świata […]. W tym obszarze panuje znacznie mniejsza konkurencja niż 10 czy 50 lat temu”.

Thompson, który został dyrektorem naczelnym wydawnictwa New York Times w listopadzie 2012 roku, po ośmiu latach pełnienia funkcji dyrektora generalnego w BBC sceptycznie podchodzi do reklam cyfrowych i wątpi w to, że przychody z nich kiedykolwiek będą wystarczająco duże i stabilne, aby stanowić oparcie dla tworzenia wysokiej jakości wiadomości na szeroką skalę. Zamiast tego proponuje podejście uwzględniające wiele aspektów, łączące wpływy z reklam cyfrowych z innymi źródłami przychodów.

Podczas swojej prelekcji, którą wygłosił w Reuters Institute for the Study of Journalism na Uniwersytecie w Oksfordzie 6 września 2013 roku, sugerował, że jedną z możliwości jest rozwijanie prenumerat internetowych i jednoczesne wykorzystywanie marki do tworzenia materiałów wideo, gier na smartfony oraz w obszarze e-commerce.

Powiedział: „Wierzymy, że w świecie Internetu jeszcze nie wszystkie karty zostały rozdane. Sądzimy, że przez wiele nadchodzących lat będziemy prowadzili działalność łączącą formę drukowaną i cyfrową, obejmującą prenumeraty i znaczące przychody z reklam”.

Thompson zasugerował również, że branża informacyjna powinna czerpać z doświadczenia hollywoodzkiego przemysłu filmowego, który wykorzystuje „prawa do tej samej własności intelektualnej, stosując wiele formatów w różnym czasie”. Innymi słowy, choć produkcja filmów wiele kosztuje, to wciąż jest dochodowa, bo Hollywood wykorzystuje jeden produkt czy pomysł na kilka sposobów, wprowadzając film do kin, następnie na DVD i do płatnej telewizji, stosując go w sprzedaży i działaniach reklamowych, w innych produktach oraz grach.

„Wartość informacji w zbyt dużym stopniu zależy od czasu, aby można ją było wykorzystywać w różnych momentach, jednak rozwijanie wielu odmiennych formatów dziennikarstwa, dostosowanych do poszczególnych grup odbiorców i różnych sposobów korzystania z nich, ma na celu osiąganie takich samych korzyści ekonomicznych” – powiedział.

Wspomniał, że przyszły model cyfrowy mógłby obejmować opłaty zmienne w zależności od zakresu i poziomu usług. „Pragniemy, aby każdy miał szansę popróbować dziennikarstwa w stylu Timesa. Jednak chcielibyśmy również, aby zapłaciło za nie tak wiele osób, jak to tylko możliwe… Pierwszym punktem naszej nowej strategii jest stworzenie dodatkowej płatnej oferty skierowanej do osób, które deklarują, że chętnie zapłaciłyby za dziennikarstwo Timesa, ale nie aż 200 dolarów, a tyle właśnie kosztuje teraz nasza najtańsza prenumerata cyfrowa. Planujemy jednak również stworzenie poszerzonej oferty dla tych, którzy chętnie zapłaciliby więcej niż wynosi obecnie cena najdroższej prenumeraty, gdybyśmy zaoferowali im wartościowe dodatkowe materiały i usługi.”

Thompson powiedział również, że w październiku International Herald Tribune zostanie zastąpiony przez International New York Times, jako że gazeta wyrusza w poszukiwaniu prenumeratorów w świat, po angielsku, a może i również w innych językach.

Wyraził także swoją wiarę w to, że dzięki reputacji, jaką ma New York Times, ludzie będą skłonni za niego płacić. „Bez jakiegokolwiek marketingu, możliwości zwracania się do ludzi, którzy napotykają na nasze opłaty, w ich własnym języku lub choćby wystawienia im rachunku w jakiejkolwiek innej walucie niż dolar, zdobyliśmy około 70 tys. prenumeratorów spoza Stanów Zjednoczonych od czasu wprowadzenia modelu płatności dwa i pół roku temu. Teraz chcielibyśmy się przekonać, czy możemy przyciągnąć większą ich liczbę, kiedy te wszystkie rzeczy będą na swoim miejscu.”

Zdjęcie: Sheffield Doc/Fest / Flickr CC