The post Nowe media dla demokracji appeared first on Europejskie Obserwatorium Dziennikarskie - EJO.

Wielkie oczekiwania, słabe wyniki – tak można podsumować wysiłki amerykańskich gazet, zmierzające do zwiększenia przychodów z reklam w Internecie. Nowe badanie instytutu Pew, z małymi wyjątkami, ukazuje raczej pesymistyczny obraz.  

Wspomniane badanie zostało opublikowane na początku marca w ramach Projektu Doskonalenia Dziennikarstwa Centrum Badawczego Pew. Opiera się ono na 38 studiach przypadku amerykańskich gazet należących do 6 przedsiębiorstw medialnych. Firmy te zgodziły się na ujawnienie swoich danych finansowych pod warunkiem, że pozostaną one anonimowe. W związku z tym raport nie zawiera tytułów gazet ani nazw firm. Oprócz analizy danych finansowych, badacze przeprowadzili wywiady z dyrektorami sześciu analizowanych przedsiębiorstw oraz siedmiu innych firm.  

Obraz sytuacji gazet w Stanach Zjednoczonych, który pokazują wyniki badania, jest bardzo nierówny. O ile zdarzają się przypadki, w których wydawnictwom udało się zbilansować spadek dochodów z prasy drukowanej przychodami z reklam online, to ogólna sytuacja pozostawia wiele do życzenia. Badanie pokazuje, że na każdego dolara zarobionego poprzez reklamy w sieci, analizowane tytuły traciły średnio 7 dolarów z reklam w prasie drukowanej.

Badanie pokazuje również, że wiele firm medialnych podchodzi do reklam internetowych w raczej tradycyjny sposób. Jedynie 40% z przebadanych gazet stosuje tzw. targeted advertising jako dominującą część działalności handlowej. Większość gazet koncentruje swoje wysiłki na konwencjonalnych formach, takich jak banery, a także na internetowych ogłoszeniach drobnych. Co więcej, reklamy na urządzeniach mobilnych stanowiły w 2011 roku zaledwie 1% przychodów reklamowych.

Interesującym wnioskiem z badania jest to, że za trudności w wypracowaniu nowego modelu biznesowego szefowie gazet nie winili sił zewnętrznych, jak kryzys finansowy czy ogólny spadek zainteresowania mediami tradycyjnymi. Wręcz przeciwnie, otwarcie przyznawali, że tym, co utrudnia skierowanie wysiłków w stronę mediów cyfrowych, są trudności kulturowe wewnątrz ich organizacji medialnych. Wymieniali między innymi przyzwyczajenie pracowników do tradycyjnych sposobów działania oraz problemy w pozyskaniu przez branżę prasową specjalistów w dziedzinie sprzedaży w Internecie.

„Badanie sugeruje, że przyszłość gazet nie będzie zależała wyłącznie od silnych trendów zewnętrznych, ale może być w znacznej mierze wynikiem kultury pracy i zarządzania w danej firmie”, podsumował w komunikacie prasowym szef Projektu Doskonalenia Dziennikarstwa Pew, Tom Rosenstiel.

The post Cyfrowa batalia gazet appeared first on Europejskie Obserwatorium Dziennikarskie - EJO.

28 stycznia świat obchodził Międzynarodowy Dzień Prywatności. Jednym z problemów, na który z tej okazji zwrócili uwagę aktywiści działający na rzecz ochrony danych osobowych, było prawo do anonimowości w sieci.  

W tekście napisanym dla Electronic Frontier Foundation, Jillian C. York podkreśla rolę anonimowych wypowiedzi w kontekście prawa użytkowników do zachowania prywatności. Autorka opisuje szereg przypadków, w których tożsamość blogerów z USA, Maroka czy Egiptu została ujawniona po tym, jak przedstawili poglądy nieprzychylne wysoko postawionym reprezentantom władzy.

Podobne historie nie powinny dziwić czytelników z Polski i innych krajów Europy Wschodniej. Sprawa Kataryny, jednej z najbardziej znanych polskich blogerek, której tożsamość została ujawniona przez splot medialno-politycznych wydarzeń, wywołała burzę komentarzy nie tylko w Internecie. Politycy już nieraz podejmowali próbę uregulowania (czytaj: wyeliminowania) anonimowych treści w sieci, uzasadniając to walką z rasizmem, antysemityzmem, mową nienawiści, oszczerstwami czy bullyingiem. Anonimowość jest też często przedstawiana przez media w ten sposób: jeśli piszesz anonimowo, to pewnie masz coś na sumieniu albo jesteś tchórzem i nie chcesz wziąć odpowiedzialności za swoje słowa.

Nie są to zatem łatwe czasy dla anonimowych wypowiedzi. Zidentyfikować można przynajmniej kilka symptomów procesu „deanonimizacji” wirtualnej przestrzeni. Pojęcie „deanonimizacji”, do tej pory obecne głównie w żargonie technologicznym, ma w sobie duży potencjał ujęcia nowych rozwiązań prawnych, zmian społecznych i politycznych zachodzących w sieci, których celem jest wyeliminowanie albo umniejszenie znaczenia anonimowych wypowiedzi. Poza zabiegami prawnymi i politycznymi, a także „złym PR-em” w mediach, ważnym czynnikiem jest również „polityka prawdziwej tożsamości” („true identity policy”), promowana przez giganta mediów społecznościowych, serwis Facebook.

Jedna, prawdziwa tożsamość

W swoim wystąpieniu podczas konferencji Hubert Burda DLD w Monachium, Sheryl Sandberg, dyrektor operacyjna Facebooka, wymieniła przejście od anonimowości do „prawdziwej tożsamości” jako jeden z głównych trendów w rozwoju nowych technologii. Rzeczywiście, coraz więcej serwisów internetowych wymaga od swoich użytkowników „wylegitymowania” się danymi z Facebooka, Google, Yahoo czy Twittera w celu rejestracji czy napisania komentarza. Facebook ma na świecie ponad 800 milionów aktywnych użytkowników. Czy to oznacza, że użytkownicy Internetu pogodzili się z propagowanym przez serwis trendem?

Większość komentatorów przyznaje, że prawo do anonimowych wypowiedzi jest konieczne w niedemokratycznych reżimach, gdzie za krytykę władzy grozi kara więzienia czy nawet śmierć. Niewielu także odmawia prawa do anonimowości użytkownikom serwisów poruszających sprawy delikatne i intymne, gdzie osoby uzależnione albo ofiary przemocy poszukują wsparcia i możliwości wymiany doświadczeń.

Jeśli jednak chodzi o wypowiedzi o charakterze politycznym w państwach uznawanych za demokratyczne, sprawa nie jest już tak oczywista. Nie będę tutaj przedstawiać całej listy powodów, dla których prawo do anonimowych wypowiedzi jest kluczowe także w demokracjach. Jillian C. York i wielu innych komentatorów tłumaczyło to już wystarczająco przejrzyście. Z drugiej jednak strony, użytkownicy Internetu umieszczają w sieci coraz więcej prywatnych informacji, wielu z nich nie czyta zapisów dotyczących polityki prywatności poszczególnych serwisów i biernie akceptuje ograniczenia nakładane przez rządy i media. Jeśli jednak rządy i media uważają, że jest to trend oczywisty i nieodwracalny, to są w błędzie.

Koniec ery „zaufaj nam”

Przykład Nymwars, ubiegłorocznego konfliktu między Google+ i jego użytkownikami, dotyczącego polityki „prawdziwej tożsamości” pokazał, że internauci nie wyrzekną się prawa do anonimowości bez walki.  Przypadek ten może być zapowiedzią szerszej zmiany w świadomości społeczności Internetu.

W artykule dotyczącym zmian w polityce prywatności Google, Keith Teare przedstawił ciekawe spostrzeżenie na temat zachowania internautów.

„W przeszłości, obrońcy prywatności w Internecie skupiali się głównie na jej regulacyjnym aspekcie, a lobby skupione wokół tego zagadnienia składało się głównie z ekspertów w dziedzinie polityki prywatności. W okresie po konferencji Facebooka F8 w 2011 roku, konsumenci zajęli dużo bardziej zdecydowane stanowisko w sprawie wykorzystania ich danych. Ostatni tydzień to zjawisko nasilił.”

Niedawne, powszechne protesty przeciwko SOPA i PIPA, jak również silny i dla wielu niespodziewany, sprzeciw wobec ACTA wyrażony przez polskich internautów, są w tym kontekście bardzo istotne. O ile podobne protesty nie są niczym nowym w Stanach Zjednoczonych, wolność Internetu nie zajmowała  do tej pory wysokiej pozycji na polskiej agendzie politycznej.

Polski rząd jest mocno zaskoczony protestem, który wyprowadził na ulice tysiące młodych ludzi. Członkowie opozycji, którzy teraz głośno krytykują rząd premiera Tuska za podpisanie umowy, a wcześniej poparli ją w Parlamencie Europejskim, otwarcie przyznają, że nie mieli pojęcia nad czym głosują.

Pora na przebudzenie

Można mieć nadzieję, że wydarzenia ostatniego tygodnia będą sygnałem do przebudzenia zarówno dla polskiego społeczeństwa, jak i polityków. Pierwsza grupa, umocniona wsparciem światowej społeczności internetowej, może zacznie przykładać więcej uwagi do przepisów i regulacji wirtualnej przestrzeni, proponowanych przez rząd i parlament. Natomiast politycy powinni sobie uzmysłowić, że wyborcy bacznie śledzą ich poczynania, także bez pośrednictwa dominujących mediów. Ważne jest także, aby zaczęli dokładniej analizować decyzje podejmowane na forum Unii Europejskiej.

Jak wskazuje Renaud Honore, już wkrótce Komisja Europejska przedstawi cały szereg  rozwiązań legislacyjnych, mających za zadanie harmonizację różnorodnych stanowisk dotyczących ochrony prywatności w krajach Unii Europejskiej. Polscy europarlamentarzyści powinni się do tej dyskusji dobrze przygotować.

The post Koniec anonimowości? Nie tak prędko appeared first on Europejskie Obserwatorium Dziennikarskie - EJO.

Radosław Sikorski, polski minister spraw zagranicznych, wyruszył na prywatną wojnę z anonimowymi komentarzami w Internecie. 

W ostatnich miesiącach Sikorski wytoczył procesy wydawcom kilku gazet („Wprost”, „Fakt”, „Puls Biznesu”), w związku z pojawiającymi się na nich antysemickimi i obraźliwymi komentarzami pod jego adresem. Wpisał się tym samym w coraz głośniejszą debatę nad odpowiedzialnością za słowo w sieci.

Zdaniem Romana Giertycha, reprezentującego ministra przed sądem, wydawca, który nie usuwa obraźliwych komentarzy, mimo, że naruszają one ustanowiony przez niego regulamin, jest za nie odpowiedzialny. Tak przynajmniej wynika z pozwu, który Giertych złożył w imieniu swojego klienta przeciwko wydawcy „Faktu”, spółce Ringier Axel Springer Polska.

Twierdzenia takie stoją w sprzeczności z zapisami obowiązującej w Polsce ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną. Zwalniają one serwis internetowy z odpowiedzialności za treść publikowanych komentarzy do momentu, w którym ktoś zgłosi naruszenie prawa (Rozdział 3: „Wyłączenie odpowiedzialności usługodawcy z tytułu świadczenia usług drogą elektroniczną”). Mecenas ministra Sikorskiego chce, aby sprawą zajął się Trybunał Konstytucyjny.

Nałożenie automatycznej odpowiedzialności na wydawcę za komentarze pojawiające się na administrowanej przez niego stronie wydaje się jednak mało prawdopodobne. Byłaby ona nie tylko trudna do wyegzekwowania, ale mogłaby także grozić całkowitym paraliżem debaty w Internecie. Granice między zniesławieniem a uzasadnioną krytyką są bowiem płynne, a administratorzy, w obawie przed odpowiedzialnością, mogliby znacznie zwiększyć autocenzurę.

Toczące się obecnie debaty w innych państwach, na przykład w Wielkiej Brytanii, pokazują, że ustawodawców interesuje teraz kwestia anonimowości… czy też raczej chęć jej ograniczenia.

W Wielkiej Brytanii są obecnie opracowywane nowe przepisy regulujące kwestię odpowiedzialności za komentarze w Internecie. W październiku została tam przedstawiony projekt ustawy, której celem ma być „uzyskanie równowagi między wolnością słowa a ochroną wizerunku”.

Część zapisów projektu dotyczy właśnie postępowania w przypadku oszczerczych (lub postrzeganych za takie) komentarzy na stronach internetowych. Do tej pory, podobnie jak w Polsce, brytyjscy wydawcy mogli zostać pociągnięci do odpowiedzialności wtedy, gdy nie zareagowali na zgłoszenie naruszenia prawa.

Nowy projekt proponuje uszczegółowienie przepisów w tym zakresie, rozróżniając komentarze pochodzące ze źródeł możliwych do zidentyfikowania oraz anonimowe.

W pierwszym przypadku, zdaniem autorów projektu, rzeczony komentarz powinien zostać opatrzony informacją o złożonej skardze. Osoba zgłaszająca wątpliwości będzie mogła wystąpić do sądu o nakaz usunięcia komentarza („takedown order”). Jeżeli go uzyska, wydawca będzie się musiał do niego dostosować, a autor komentarza będzie mógł zostać pociągnięty do odpowiedzialności.

Jeżeli natomiast potencjalnie oszczerczy komentarz jest anonimowy, a jego autor nie zgodzi się na identyfikację, wydawca powinien usunąć wpis zaraz po otrzymaniu skargi. Jeżeli tego nie zrobi, przejmuje odpowiedzialność za opublikowaną treść.

Jak pisze Emma Griffiths dla BBC, autorzy projektu krytykują anonimowe wpisy  utrzymując, że „mogą one co prawda wspierać wolność wypowiedzi, ale równocześnie osłabiają poczucie odpowiedzialności”, a nowe zapisy mają na celu spowodowanie „kulturalnej zmiany”, w efekcie której anonimowe wpisy nie będą postrzegane jako prawdziwe i wiarygodne.

Twierdzenia takie budzą z kolei protesty właścicieli serwisów internetowych, dla których anonimowość jest podstawą funkcjonowania sieci. Dyskusje o nadużyciach, intymnych lub wstydliwych problemach opierają się często właśnie na takiej, anonimowej komunikacji. Pojawiają się obawy, że strony internetowe, które nie mają funduszy na walkę w sądzie, będą po prostu usuwać wszystkie anonimowe komentarze, co do których pojawią się zastrzeżenia.

The post Sąd nad komentarzem appeared first on Europejskie Obserwatorium Dziennikarskie - EJO.

Dziennikarstwo i PR niepokojąco się ze sobą mieszają – z takiego założenia wyszli twórcy brytyjskiego serwisu churnalism.com, którego celem jest demistyfikacja nieprofesjonalnych praktyk.

Jak często zdarza się dziennikarzom przeredagowywać teksty przygotowane przez specjalistów od PR i publikować je jako oryginalne newsy? W czasach, kiedy redakcje zasypywane są tego typu materiałami pytanie to wydaje się kluczowe. Od dziennikarzy wymaga się coraz więcej w coraz krótszym czasie. Z pomocą przychodzą wtedy gotowe, ciekawe, zgrabnie napisane teksty piarowskie… mające jednak niewiele wspólnego z profesjonalnym dziennikarstwem.

W języku angielskim, praktykę wykorzystywania materiałów piarowskich w tekstach dziennikarskich określa się jako „churnalism” (od słów: churn – ubijać (np. masło) i journalism – dziennikarstwo). Na początku 2011 roku, Media Standard Trust uruchomił nowy serwis internetowy churnalism.com. Jego celem jest wykrywanie takich właśnie przypadków.

Zasada działania serwisu jest prosta. Każdy z użytkowników może wkleić informację prasową, która jest następnie porównywana z artykułami dziennikarskimi, dostępnymi w bazie danych serwisu. Jeżeli podobieństwo wyniesie ponad 20%, może to oznaczać, że dany artykuł jest przykładem na wspomniany „churnalism”. Serwis pozwala też na sprawdzenie, jaka część danego tekstu dziennikarskiego została stworzona metodą „kopiuj-wklej” oraz które fragmenty konkretnej informacji prasowej zostały skopiowane przez dziennikarzy.

Obecnie baza serwisu obejmuje ponad 3 miliony tekstów opublikowanych w brytyjskiej prasie i serwisach internetowych BBC i Sky News po 2007 roku. Twórcy nie wykluczają jednak rozszerzenia serwisu na inne kraje, prosząc również użytkowników o współpracę w gromadzeniu informacji prasowych i materiałów piarowskich.

Jaki może być wpływ nowego serwisu na dziennikarstwo? Jego twórcy mają nadzieję, że dziennikarze zaczną podawać linki do informacji prasowych, zamiast kopiować ich fragmenty i publikować jako oryginalne newsy. „Zanim to nastąpi, churnalism.com ma być użyteczną i konstruktywną (może też trochę uszczypliwą) formą służby publicznej”, czytamy na stronie serwisu.

The post Niebezpieczne związki appeared first on Europejskie Obserwatorium Dziennikarskie - EJO.

Jaka przyszłość czeka zagranicznych korespondentów w dobie blogów, Facebooka i Twittera? Czy globalizacja i nowe technologie są szansą, czy raczej zagrożeniem dla dziennikarzy?

Na te i wiele innych pytań odpowiada Richard Sambrook, wieloletni dziennikarz i szef BBC World Service. W opublikowanym przez Reuters Institute for the Study of Journalism raporcie Are Foreign Correspondents Redundant (Czy zagraniczni korespondenci są zbędni?) Sambrook analizuje, w jaki sposób wyzwania ekonomiczne, nowe technologie i globalizacja zmieniły to, co od ponad wieku kształtowało dziennikarską rzeczywistość.

Omawiając ekonomiczną płaszczyznę przemian, autor zwraca uwagę na wymagania, jakie przed korespondentami zagranicznymi stawiają właściciele mediów. Potrzeba rzetelnego informowania opinii publicznej została zastąpiona przez presję czasu, atrakcyjność i minimalizację kosztów. „Dziennikarstwo starło się z rynkiem – i poczuło się na nim bardzo niewygodnie” – pisze Sambrook, podkreślając potrzebę znalezienia nowego modelu finansowego, równoważącego pogoń za newsem i wartości tradycyjnego, analitycznego dziennikarstwa.

Kolejne wyzwanie dla zagranicznych korespondentów to rozwój nowych, cyfrowych technologii i rosnąca popularność blogów, wyszukiwarek i portali społecznościowych. Zamiast sięgać do tradycyjnych mediów, publiczność zainteresowana wydarzeniami z zagranicy może uzyskać je „u źródła”, śledząc amatorskie blogi czy lokalne strony internetowe. Autor raportu zauważa jednak, że opisywanie zdarzeń przez bezpośrednio zaangażowane w nie strony niesie ze sobą ryzyko jednostronności, które profesjonalni dziennikarze mogą przezwyciężyć. Szansą dla korespondentów jest rozwijanie modelu tzw. „networked journalism”, polegającego na bliskiej współpracy między dziennikarzami i publicznością mediów.

Trzecią z omawianych przez Sambrook’a płaszczyzn przemian jest globalizacja. Zwraca on między innymi uwagę na takie zjawiska jak zatrudnianie „miejscowych” dziennikarzy czy też konieczność równoważenia wielu, często kulturowo odmiennych, punktów widzenia. Podobnie jak w przypadku pozostałych czynników zmian, globalizacja stanowi zarówno szansę, jak i wyzwanie dla dotychczasowego modelu dziennikarstwa.

W końcowej części, raport porusza zagadnienie zainteresowania publiczności zagranicznymi wydarzeniami, a także pokazuje przemiany modeli dziennikarstwa na przykładzie Chin, Afryki i Iranu. Próbując odpowiedzieć na pytanie postawione w tytule, Sambrook wskazuje, że chociaż pozycja zagranicznego korespondenta nie jest zagrożona, to dziennikarze będą musieli dostosować się do nowych warunków, dyktowanych przez „cyfrowe środowisko charakterystyczne dla XXI wieku”.

Cały raport dostępny jest tutaj

The post Zmierzch korespondentów? appeared first on Europejskie Obserwatorium Dziennikarskie - EJO.

Emocjonalna karuzela w „Panoramie”, pesymistyczne „Wydarzenia” i polityczne „Fakty” – tak wygląda świat przedstawiany w głównych polskich serwisach informacyjnych.

Instytut Monitorowania Mediów przeprowadził badanie zawartości głównych wydań czterech serwisów informacyjnych – „Panoramy”, „Wiadomości”, „Faktów” i „Wydarzeń” – w listopadzie 2010 roku. Jak wynika z przygotowanego na tej podstawie raportu „Wizja świata. Emocje wyzwolone”, świat przedstawiany w analizowanych programach znacznie częściej jawi się jako wrogi i negatywny (36%) oraz przewidywalny (42%), niż pozytywny (16%) lub komiczny (6%). Negatywne newsy dominowały w listopadzie w „Wydarzeniach”, podczas gdy „Wiadomości” prezentowały najwięcej informacji neutralnych i pozytywnych.

Zakres tematyczny we wszystkich serwisach był zbliżony, chociaż widoczne było również odmienne rozmieszczenie akcentów. „Panorama” zawierała najwięcej informacji kulturalnych, społecznych i ciekawostek, natomiast w „Faktach” dominowała polityka i przestępczość. Polskie serwisy informacyjne skupiały się głównie na tematyce ogólnokrajowej, poświęcając znacznie mniej czasu poszczególnym regionom (12%) i zagranicy (11%).

IMM przeanalizował również ilość czasu przeznaczonego poszczególnym opcjom politycznym. Ze względu na listopadowe zawirowania w partii Jarosława Kaczyńskiego, to właśnie Prawu i Sprawiedliwości poświęcono najwięcej uwagi. W „Faktach” informacje dotyczące PiS stanowiły ponad 50% czasu trwania programu, w „Wiadomościach” i „Wydarzeniach” było to około 35%. Ciekawie na tym tle wypadła „Panorama”, przeznaczając podobną ilość czasu PiS i SLD. Gwiazdą serwisu był tam Grzegorz Napieralski, który wraz z Donaldem Tuskiem (w „Wiadomościach”) i Jarosławem Kaczyńskim (w „Faktach” i „Wydarzeniach”) znalazł się na podium wśród najczęściej cytowanych polityków.

Jednym z pesymistycznych wniosków wynikających z badania jest stwierdzenie, iż grozi nam postępujące spłycanie merytorycznej zawartości programów informacyjnych. „[…] w listopadzie dochodziło do kuriozalnych sytuacji, gdy na jednym wdechu prezenter przechodził od uciętej ręki dziecka do radośnie baraszkujących misiów” – czytamy w raporcie Instytutu.

Cały raport dostępny jest tutaj

The post Ucięta ręka i misie appeared first on Europejskie Obserwatorium Dziennikarskie - EJO.

Źródło: forum4editors.com

Wydawcy gazet zaczęli dostrzegać czytelniczy potencjał wśród najmłodszych. Po innowacyjnym projekcie duńskiego dziennika „Extra Bladet” przyszedł czas na Polskę.

Duński projekt Redaktionen ruszył w październiku 2007 roku. Ideą było stworzenie internetowej platformy, dzięki której uczniowie mogliby korzystać z pomocy doświadczonych dziennikarzy i tworzyć własne, szkolne gazety. Extra Bladet drukuje stworzone przez młodzież tytuły i dostarcza je prosto do szkół.

Z podobną inicjatywą wyszedł jesienią ubiegłego roku jeden z największych wydawców prasy regionalnej w Polsce, Polskapresse. Junior Media to projekt edukacyjny adresowany zarówno do uczniów jak i nauczycieli. Specjalnie zaprojektowany serwis internetowy pomaga w przygotowaniu szablonów gazet, które następnie mogą być drukowane lub udostępniane w wersji online. Pięćdziesiąt najlepszych, stworzonych w ten sposób, gazet jest co miesiąc drukowanych przez Polskapresse i dostarczanych do szkół w 250 egzemplarzach.

Projekt Junior Media zakłada również organizowanie warsztatów, spotkań i wizyt w redakcjach dzienników regionalnych. „Nie boimy się przyznać, że projekt Extra Bladet spodobał się nam i nas zainspirował” – powiedziała serwisowi Forum4editors Magdalena Chudzikiewicz, rzecznik prasowy Polskapresse. „Idea jest w gruncie rzeczy taka sama – edukacja medialna plus budowanie lojalności czytelników od najmłodszych lat .”

The post Jak wychować czytelnika? appeared first on Europejskie Obserwatorium Dziennikarskie - EJO.

Źródło: http://www.instytut.com.pl

Polscy dziennikarze lubią swoją pracę, równocześnie jednak mają poczucie degradacji ich profesji – takie są główne wnioski z raportu “Dziennikarze 2010”.

Raport, przygotowany przez Instytut Monitorowania Mediów, wskazuje, iż ponad trzy czwarte polskich dziennikarzy jest zadowolonych z wykonywania swojego zawodu, zaś 59% z nich traktuje go jako powołanie i pasję. Tym niemniej, raport dowodzi także istnienia znaczącej rozbieżności pomiędzy istniejącym a pożądanym przez dziennikarzy stanem rzeczy.

64%  z ponad 500 respondentów zauważa, iż główną siłą wpływającą na charakter ich pracy w redakcji są oczekiwania właścicieli. Równocześnie, dziennikarze sądzą, iż powinno to raczej być ich własne sumienie (59%) oraz zasady etyki (24%).

Uczestnicy badania za główne czynniki zmian w zakresie dziennikarstwa uznali: wzrost roli internetu, spadek standardów uprawiania zawodu oraz tabloidyzację mediów. Prawie połowa pytanych podkreśliła, iż problemem branży jest znacząca obecność osób nie posiadających profesjonalnego przygotowania do pracy w niej. Inne ważne kwestie, podnoszone przez dziennikarzy, to problemy polityzacji zawodu (46%), spadku płac (39%) oraz manipulacji (36%). Niemal każdy z przepytanych dziennikarzy spotkał się przynajmniej raz z, różnego typu, próbami nacisków lub manipulacji.

Bardzo ciekawym wątkiem całego badania jest też kwestia relacji pomiędzy dziennikarzami a branżą public relations. Jedno z istotnych ustaleń raportu to fakt, iż prawie co drugi dziennikarz rozpatrywał w pewnym punkcie swojej kariery zawodowej przejście do pracy w PR. Przekonanie o wyższych zarobkach w branży PR wydaje się być w tym kontekście rzeczą najistotniejszą. W kwestii współpracy pomiędzy dziennikarzami i specjalistami ds. public relations, większość pracowników mediów zarzuca materiałom piarowskim niską wartość merytoryczną, czyniącą je mało znaczącymi dla własnej działalności.

Cały raport dostępny jest tutaj

The post Dwie twarze dziennikarstwa appeared first on Europejskie Obserwatorium Dziennikarskie - EJO.